Online interviews: a new challenge!

In the very difficult historical moment we are living, marked by the pandemic, conducting face-to-face interviews proved impossible. Like any other social interaction involving proximity between individuals, this fundamental part of the WE-Hope project had to move from a physical to a virtual dimension.



The methodological and technical challenges posed by this transition to the online have been and remain many and varied.

First of all, there are the technical difficulties: the need to have adequate tools and internet connections that support the uploading/downloading of a lot of data can be a major problem for some people we would like to interview.

In the Italian context, the technological and Internet access gap existing among citizens emerged with particular evidence in the context of the pandemic and the online shift of educational, work, social and cultural activities. As researchers, what we want to avoid is to re-propose, within this project, the same patterns of exclusion linked to the digital divide.

Moreover, connection problems or technical limitations of some platforms can - and have happened to us - force us to interrupt the interview in the middle of the story, blocking the flow of memories and sharing of moments of extreme emotion and suffering.

In addition to these, there are the difficulties and challenges on a 'human' level that the transition to the online working poses. We realised that although we have become accustomed to spending part of our time online and in front of a screen, meeting and connecting in this way is not easy. The lack of establishing real contact with the people we interview risks making it more difficult to establish the empathy between interviewee and interviewer that is necessary for a successful dialogue.

These first interviews we conducted made us realise that it is essential to spend more time before the interview starts to get to know each other, explain the project and share the aims of it. The work of oral history is not only about the precise and restricted moment of the interview, but it invests the indispensable human relationship that is created between interviewer and witness.

We will continue to work hard to meet the challenges that this moment is presenting us with, aware that what seem to be difficulties today, once resolved, can become new methodologies that can be applied with awareness to the project.


This article was written by Lapsus.

Photo by J. Kelly Brito on Unsplash.

Versione italiana: Interviste a distanza: una nuova sfida!


Nel difficilissimo momento storico che stiamo vivendo, segnato dalla pandemia, realizzare interviste in presenza si è rivelato impossibile. Come ogni altra interazione sociale che prevedesse una vicinanza tra individui, questa parte fondamentale del progetto di WE-Hope, ha dovuto spostarsi da una dimensione fisica a una virtuale.


Le sfide sia metodologiche che tecniche che ci si sono poste davanti a seguito di questo passaggio in remoto sono state e rimangono molteplici.

Vi sono innanzitutto le difficoltà tecniche: la necessità di avere a disposizione strumenti adeguati e connessioni internet che supportino l’upload/download di molti dati può essere un problema non secondario per alcune persone che vorremmo intervistare.

Nel contesto italiano, il gap tecnologico e di accesso a internet esistente tra i cittadini è emerso con particolare evidenza nel contesto della pandemia e dello spostamento on line di attività educative, lavorative, sociali e culturali. Come ricercatori, quello che vogliamo evitare è di riproporre, proprio all’interno di questo progetto, gli stessi schemi di esclusione legati al digital divide.

Inoltre, problemi di connessione o limiti tecnici di alcune piattaforme possono - e ci è capitato - costringere ad interrompere l’intervista nel mezzo del racconto, bloccando il flusso dei ricordi e di condivisione di momenti di estrema emotività e sofferenza.

Oltre a queste, vi sono poi le difficoltà e le sfide a livello “umano” che il passaggio al remoto pone. Ci siamo accorti che, nonostante ci si sia ormai abituati a passare parte del nostro tempo online e davanti a uno schermo, incontrarsi e instaurare un legame in questa modalità non è semplice. La mancanza di creazione di un contatto reale con le persone che intervistiamo rischia di rendere più difficile lo stabilirsi di quella empatia tra intervistato e intervistatore necessaria alla buona riuscita del dialogo.

Queste prime interviste che abbiamo condotto ci hanno fatto capire che è fondamentale dedicare più tempo prima dell’inizio dell’intervista alla conoscenza reciproca, alla spiegazione del progetto e alla condivisione delle finalità. Il lavoro della storia orale non riguarda solo il momento preciso e ristretto dell’intervista, ma investe l'imprescindibile relazione umana che si crea tra intervistatore e testimone.

Continueremo a impegnarci per affrontare al meglio le sfide che questo momento ci sta mettendo davanti, consci del fatto che quelle che oggi sembrano delle difficoltà una volta risolte potranno diventare nuove metodologie da poter applicare con consapevolezza al progetto.


Questo articolo è stato scritto dall’Associazione Lapsus.

Version française: Les entretiens en ligne: ce nouveau défi!


Dans ce moment historique et très difficile que nous sommes en train de vivre, marqué par la pandémie, mener des entretiens en personne s’est avéré impossible. Comme toutes les interactions sociales impliquant de la proximité entre les individus, cette partie fondamentale du projet WE-Hope a dû passer du physique au virtuel.


Les défis méthodologiques et techniques posés par ce passage en ligne ont été et restent nombreux et variés.

D’abord, il y a les difficultés techniques: la nécessité d'avoir les outils adéquats et des connexions internet qui supportent le chargement/le téléchargement de beaucoup de données peut être un problème important pour ceux avec qui nous menons des entretiens.

Dans le contexte italien, la fracture numérique et technologique existante entre les citoyens est apparue de manière évidente dans le contexte de la pandémie et du passage en ligne des activités culturelles, sociales, professionnelles et éducatives. En tant que chercheurs, nous voulons éviter de reproduire, dans ce projet, les mêmes modèles d’exclusion liés à la fracture numérique.

De plus, des problèmes de connexion ou des limitations techniques de certaines plateformes peuvent – et cela nous est arrivé – nous forcer à interrompre des entretiens au milieu de l’histoire, bloquant le flux de souvenirs et le partage de moments riches d’émotions et de souffrance.

En outre, la transition vers le travail en ligne pose des difficultés et des défis au niveau ‘humain’. Nous avons réalisé que bien que nous nous soyons habitués à passer une partie de notre temps en ligne et devant un écran, se rencontrer et créer des liens n’est pas facile. Le manque de vrai contact établi avec les personnes que nous interrogeons risque de rendre plus difficile l’empathie entre la personne interrogée et celle menant l’entretien qui est nécessaire pour un dialogue fructueux.

Ces premiers entretiens que nous avons menés nous ont fait réaliser qu’il est essentiel de passer plus de temps avant le début de l’entretien à apprendre à se connaître, expliquer le projet et en partager les buts. Le travail sur l’histoire orale ne concerne pas seulement le moment précis et restreint de l’entretien, il investit la relation humaine indispensable qui se crée entre la personne qui fait passer l’entretien et le témoin.

Nous continuerons à travailler dur pour relever les défis qui se présentent à nous en ce moment, conscients que ce qui semblent être des difficultés actuellement, une fois résolues, peuvent devenir de nouvelles méthodologies à appliquer consciemment au projet.


Cet article a été écrit par l'association Lapsus.

Ελληνική έκδοση: Διαδικτυακές συνεντεύξεις : μια νέα πρόκληση!


Στην πολύ δύσκολη ιστορική στιγμή που ζούμε, που χαρακτηρίζεται από την πανδημία, η διεξαγωγή συνεντεύξεων πρόσωπο με πρόσωπο αποδείχθηκε αδύνατη. Όπως κάθε άλλη κοινωνική αλληλεπίδραση που βασίζεται στην εγγύτητα μεταξύ των ατόμων, αυτό το θεμελιώδες μέρος του έργου WE-Hope έπρεπε να περάσει από μία πραγματική σε μία εικονική διάσταση.

Οι μεθοδολογικές και τεχνικές προκλήσεις που θέτει αυτή η μετάβαση στο διαδίκτυο ήταν και παραμένουν πολλές και ποικίλες. Καταρχάς, υπάρχουν οι τεχνικές δυσκολίες :η ανάγκη ύπαρξης επαρκών εργαλείων και συνδέσεων στο διαδίκτυο που υποστηρίζουν την μεταφόρτωση//λήψη πολλών δεδομένων μπορεί να αποτελέσει σημαντικό πρόβλημα για κάποια άτομα από τα οποία θα θέλαμε να πάρουμε συνέντευξη. Στην Ιταλία, το χάσμα στα τεχνολογικά θέματα και στο θέμα της διαδικτυακής πρόσβασης που υπάρχει μεταξύ των πολιτών έγινε εμφανές από συγκεκριμένα στοιχεία στο πλαίσιο της πανδημίας και στην στροφή προς το διαδίκτυο για εκπαιδευτικές , επαγγελματικές , κοινωνικές και πολιτισμικές δραστηριότητες. Ως ερευνητές, αυτό που θέλουμε να αποφύγουμε είναι να προτείνουμε ξανά, στο πλαίσιο αυτού του έργου, τα ίδια πρότυπα που οδηγούν στον αποκλεισμό που σχετίζεται με αυτό το ψηφιακό χάσμα. Επιπλέον, προβλήματα στην σύνδεση ή τεχνικοί περιορισμοί σε κάποιες πλατφόρμες μπορούν – και μας έχει συμβεί – να μας αναγκάσουν να διακόψουμε την συνέντευξη στη μέση της ιστορίας, εμποδίζοντας την ροή των αναμνήσεων και εμάς να μάθουμε για αυτές τις πολύ συναισθηματικές και επώδυνες στιγμές. Εκτός από αυτά, υπάρχουν και οι δυσκολίες και οι προκλήσεις σε ανθρώπινο επίπεδο που θέτει η μετάβαση στην διαδικτυακή εργασία. Συνειδητοποιήσαμε ότι παρόλο που έχουμε συνηθίσει να περνάμε μέρος του χρόνου μας διαδικτυακά και μπροστά από μία οθόνη, το να συναντηθεί κανείς και να συνδεθεί με κάποιον με αυτόν τον τρόπο δεν είναι εύκολο. Η έλλειψη πραγματικής επαφής με τα άτομα από τα οποία παίρνουμε συνέντευξη μπορεί να δυσχεράνει την κατανόηση μεταξύ του συνεντευξιάζοντος και του συνεντευξιαζόμενου που απαιτείται για έναν επιτυχημένο διάλογο. Οι πρώτες συνεντεύξεις που πραγματοποιήσαμε μας έκαναν να συνειδητοποιήσουμε ότι είναι απαραίτητο να αφιερώσουμε περισσότερο χρόνο πριν την συνέντευξη για να γνωρίσουμε το άλλο άτομο καλύτερα, να εξηγήσουμε το έργο και να μοιραστούμε τους στόχους του. Το έργο της προφορικής ιστορίας δεν έχει μόνο στόχο την ακριβή και περιορισμένη στιγμή της συνέντευξης, αλλά επενδύει στην απαραίτητη ανθρώπινη σχέση που δημιουργείται μεταξύ του ατόμου που διεξάγει την συνέντευξη και του μάρτυρα. Θα συνεχίσουμε να εργαζόμαστε σκληρά για να ανταποκριθούμε στις προκλήσεις που μας παρουσιάζονται αυτή την στιγμή, με την επίγνωση ότι αυτό που φαίνεται σαν δυσκολία σήμερα, μόλις επιλυθεί, μπορεί να γίνει νέα μεθοδολογία που μπορεί να εφαρμοστεί με επίγνωση στο έργο.


Αυτό το άρθρο γράφτηκε από τη Lapsus.

WE-Hope project runs from October 2019 to September 2022.

Do you want to stay informed of the progress of the projects, our events and initiatives? Please enter your email address to receive our newsletter!

© 2020 by WE-Hope project. 

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now