Surviving the bombings of the Second World War

As previous blogs have shown, our project partners have been adjusting to the restrictions that the pandemic has imposed on our lives and work, and on those whose stories we are committed to collecting and sharing. WE-Hope is all about connecting people through shared memories and experiences of conflict and surviving the trauma of war. The groups with whom we are working are more vulnerable than ever because of the pandemic. Some are extremely elderly now, and have endured months of isolation, without physical access to family and friends. Others are vulnerable for reasons to do with their citizen status, surviving in very harsh conditions through the European winter months.

A child's toys from an air raid shelter in Trieste (M. Radacich)

One of the ways in which we promote social inclusion is to work across common experiences. But we also, importantly, are working across many generations. This blogpost recounts some of the stories that project members have previously collected, which will be adapted and re-used for WE-Hope. ‘Adaptive reuse’ is a concept far more closely associated with buildings and places that have lost their former purpose, than with oral histories. Yet this approach to digital testimony can promote ideals of tolerance and hope in innovative ways. Stories of trauma and survival from many decades ago, placed alongside stories of recent and present suffering, remind us of the strength of the human spirit and its ability to sustain hope, even in the bleakest times.

In the IBCC Digital Archive in the UK, for nearly six years now we have been collecting testimonies associated with the bombing war in Europe, 1939-1945. In our collection are to be found a number of testimonies of those who, now of advanced years, recalled painful memories of being on the receiving end of Allied bombing campaigns. Some examples are presented below.

Dieter Essig lived in Pforzheim and experienced the bombing as a six year-old. He remembered long hours inside an air raid shelter, and the hardships of wartime, predominantly acute hunger and a sense of being surrounded by death.

Helmut Köhler lived in Kassel and was eleven when the war started. Like Essig, he recalled many hours spent in air raid shelters and witnessing the old town burning. Posted to the Eder Dam to operate an anti-aircraft battery, he witnessed the breaching of the dam wall and the ensuing flood wave.

An informant who wanted to remain anonymous was nine years old and living in Berlin at the start of the war. She was evacuated to the countryside but returned home because ‘nothing was happening’. As soon as she arrived back in Berlin, the bombing began. She described her feelings of terror and the disruption that the raids caused, mostly to food supplies. Hunger was her dominant memory, like Essig’s: children would collect shrapnel and other bits of metal to exchange for food, or else barter their possessions for it.

Adriano Landini (© G. Bizzarri)

We also have a number of stories from Italy. For example, Adriano Landini lived as a child in Reggio Emilia. He describes extreme wartime hardships and the need to strategise to survive, including pilfering and illicit trading. He remembered two bombing raids, during which he sought refuge in an enormous public shelter. The first took out the power supply and the second hit the hospital. Both caused many casualties.



Helga Wynne (© A. Pesaro)

Finally, let us return to Germany. Helga Wynne was actually buried in rubble when the hospital in which she worked, in Kiel, was bombed. Her colleagues managed to pull her free, but it was a long while before she recovered from her injuries. After the war, she met a British Royal Medical Corps paramedic serving in Kiel and came to live in the UK.


Stories like Helga’s and the others described here continue to inspire us to make their stories visible, and to promote the values of a common heritage of tolerance, solidarity, inclusion and mutual respect.



This article was written by Heather Hughes, from the University of Lincoln, coordinator of the WE-Hope project.


Toy soldiers © IBCC Digital Archive (lincoln.ac.uk)

Version française: Survivre aux bombardements de la Seconde Guerre mondiale


Les précédents articles l’ont montré, nos partenaires de projet se sont adaptés aux restrictions que la pandémie a imposé à nos vies et à notre travail, ainsi qu’à ceux dont nous nous attachons à collecter et partager les histoires. WE-Hope est à sujet de connecter les gens au moyen du partage de souvenirs et d’expériences liées au conflit et à la guérison de traumatismes liés aux guerres. Les groupes avec lesquels nous travaillons sont plus vulnérables que jamais à cause de la pandémie. Certains sont très âgés aujourd’hui, et ont enduré des mois d’isolement, sans contact physique avec leur famille ou amis. Les autres sont vulnérables pour des raisons de citoyenneté, survivent dans des conditions difficiles durant cette période hivernale européenne.

Travailler sur des expériences communes est l’une des façons dont nous promouvons l’inclusion sociale. Mais, surtout, nous travaillons sur toutes les générations. Cet article de blog raconte quelques-unes des histoires que les partenaires du projet ont collecté jusqu’à présent et qui seront adaptées et réutilisées pour WE-Hope. La réutilisation après adaptation (“adaptative reuse”) est un concept bien plus souvent associé aux bâtiments et aux lieux qui ont perdu leur usage initial qu’aux histoires orales. Cependant cette approche des témoignes numériques peut promouvoir des idéaux de tolérance de façon innovante. Les histoires de traumatismes et de survie datant de plusieurs décennies, mises en lien avec des récits douloureux plus récents, nous rappellent la force de l’esprit humain et sa capacité à entretenir l’espoir, même dans les moments les plus difficiles.

Dans les Archives numériques de l’IBCC au Royaume-Uni, pendant près de six ans, nous avons collecté les témoignages associés aux bombardements en Europe, entre 1939 et 1945. Dans nos collections se trouvent un certain nombre de ces témoignages de ceux qui, depuis maintenant quelques années, se sont rappelés des souvenirs douloureux d’avoir été la cible des bombardements alliés. Quelques exemples sont présentés ci-dessous.

Dieter Essig vivait à Pforzheim et a vécu les bombardements à l’âge de six ans. Il s’est souvenu de longues heures dans un abri anti-aérien, et des épreuves de la guerre, principalement de la faim intense et du sentiment d’être entouré par la mort. Helmut Köhler vivait à Kassel et avait onze ans lorsque la guerre a commencé. Comme Essig, il se souvient de nombreuses heures passes dans des abris anti-aériens et d’avoir assisté à l’incendie de la vieille ville. Affecté au barrage de l’Edertal au sein d’une batterie anti-aérienne, il a été témoin de l’ouverture de la brèche dans le barrage et de l’onde de crue qui a suivi.

Une personne qui a souhaité rester anonyme avait neuf ans et vivait à Berlin avant le début de la guerre. Elle fut évacuée à la campagne mais rentra chez elle parce que ‘rien ne se passait’. Aussitôt qu’elle fut arrive à Berlin, les bombardements commencèrent. Elle a décrit ses sentiments de terreur et les troubles causés par les raids, notamment au ravitaillement. La faim était la sensation dominante, comme pour Essig: les enfants ramassaient des éclats d’obus et autres morceaux de métal pour les échanger contre de la nourriture, ou bien l’échangeaientcontre leurs autres biens.

Nous avons également des histoires d’Italie. Par exemple : Adriano Landini vivait à Reggio d’Émilie. Il décrit les épreuves extrêmes de la guerre et la nécessité d’élaborer des stratégies de survie, y compris le chapardage et le trafic illicite. Il se souvient de deux bombardements aériens, durant lesquels il avait trouvé refuge dans un grand abri public. Le premier coupa l’alimentation électrique et le second frappa l’hôpital. Les deux bombardements firent de nombreuses victimes.

Enfin, retournons en Allemagne. Helga Wynne fut ensevelie sous les décombres lorsque l’hôpital dans lequel elle travaillait, à Kiel, fut bombardé. Ses collègues réussirent à la libérer mais elle mit du temps à se remettre de ses blessures. Après la guerre, elle rencontra un membre du British Royal Medical Corps qui servait à Kiel et vint vivre au Royaume-Uni.


Les histoires comme celle d’Helga décrites ici continuent à nous motiver à les render visibles, et à promouvoir les valeurs communes de tolerance de solidarité, d’inclusion et de respect mutuel.


Cet article a été écrit par Heather Hughes, de l’Université de Lincoln, coordinatrice du projet WE-Hope.


Versione italiana: Sopravvivere ai bombardamenti della seconda guerra mondiale


I precedenti blog hanno mostrato come il progetto WE-Hope sia stato capace di adattarsi alle restrizioni che la pandemia ha imposto alle nostre vite e al nostro lavoro, come pure alle persone le cui storie ci siamo impegnati a raccogliere. WE-Hope vuole collegare i partecipanti attraverso la condivisione di memorie ed esperienze relative a conflitti e traumi della guerra. Le persone con cui stiamo lavorando sono oggi ancor più vulnerabili a causa della pandemia: i più anziani hanno sopportato mesi di isolamento, senza contatti con la famiglia e gli amici, mentre tanti altri vivono in condizioni di grande povertà, rese ancora più dure dal freddo dell’inverno.

Un modo per promuovere l'inclusione sociale è il racconto di esperienze comuni vissute dalle persone con cui siamo in contatto, ma proponiamo anche la condivisione di racconti tra le diverse generazioni. Questo blog racconta alcune delle storie che i partner del progetto hanno raccolto, e che sono adattate e utilizzate per WE-Hope. Il "riutilizzo adattivo" è un concetto solitamente associato a edifici e luoghi che hanno modificato la loro funzione originaria, piuttosto che alle storie orali. Ciò nonostante, questo approccio aiuta a promuovere in modo innovativo gli ideali di tolleranza e speranza. Le storie di traumi e sopravvivenza di molti decenni fa, poste accanto a storie più recenti o anche presenti, ci mostrano la forza dello spirito umano e la sua capacità di mantenere viva la speranza, anche nei momenti più difficili.

L'archivio digitale dell'IBCC, nel Regno Unito, raccoglie da quasi sei anni testimonianze associate alla guerra in Europa negli anni 1939-1945. La collezione ospita numerose testimonianze di coloro che, ormai in età avanzata, ricordano dolorosamente i bombardamenti subiti a causa degli Alleati. Alcuni di questi esempi sono presentati qui di seguito.

Dieter Essig aveva sei anni quando Pforzheim, la città in cui viveva, venne bombardata. Ricorda le lunghe ore trascorse nei rifugi antiaerei e le difficoltà patite in tempo di guerra, soprattutto la fame e la sensazione di convivere con la morte. Helmut Köhler viveva a Kassel e aveva undici anni quando iniziò la guerra. Come Essig, ricorda le ore passate nei rifugi antiaerei e l'incendio della città vecchia. Inviato presso la diga dell'Eder per manovrare una batteria antiaerea, fu testimone della rottura del muro della diga e della conseguente ondata di piena.

Una donna di Berlino che desidera rimanere anonima aveva nove anni all'inizio della guerra. Venne evacuata in campagna, ma tornò a casa perché “non stava succedendo niente”. Appena fece ritorno a Berlino, iniziarono i bombardamenti. Nel suo racconto ci descrive il senso di terrore e gli sconvolgimenti che i raid le causarono, soprattutto per quanto riguarda l’approvvigionamento di cibo. La fame era il suo pensiero dominante, come pure ci racconta Essig: i bambini raccoglievano schegge e altri pezzi di metallo per scambiarli con il cibo, oppure barattavano i loro averi in cambio di una piccola razione.

Abbiamo anche numerose storie che vengono dall'Italia. Per esempio, Adriano Landini ha vissuto da bambino a Reggio Emilia. Ci descrive le estreme difficoltà vissute al tempo di guerra, e la necessità di pensare continuamente come fare per sopravvivere, anche attraverso il furto e il mercato nero. Ricorda in particolare due bombardamenti, durante i quali si nascose in un grande rifugio pubblico. Il primo bombardamento mise fuori uso la rete elettrica e il secondo colpì l'ospedale, causando molte vittime.

Tornando alla Germania. Helga Wynne rimase sepolta dalle macerie quando l'ospedale in cui lavorava, a Kiel, venne bombardato. I suoi colleghi riuscirono a liberarla, ma ci volle molto tempo prima che si riprendesse dalle ferite. Dopo la guerra, incontrò un paramedico britannico del Royal Medical Corps in servizio a Kiel, e andò a vivere nel Regno Unito.


Storie come quella di Helga e le altre qui descritte continuano a esserci di ispirazione nel nostro lavoro, per promuovere i valori comuni di tolleranza, solidarietà, inclusione e rispetto.


Questo articolo è stato scritto da Heather Hughes dell'Università di Lincoln, coordinatore del progetto WE-Hope.

Ελληνική έκδοση: Επιβιώνοντας από τους βομβαρδισμούς του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου


Όπως φάνηκε από τις προηγούμενες αναρτήσεις , οι εταίροι του έργου μας προσαρμόστηκαν στους περιορισμούς που επέβαλλε η πανδημία στις ζωές μας και την εργασία μας, καθώς επίσης και σε αυτούς των οποίων τις ιστορίες έχουμε δεσμευτεί να συλλέξουμε και να μοιραστούμε. Ο σκοπός του WE-Hope είναι να ενώσει ανθρώπους μέσα από κοινές μνήμες και εμπειρίες από τον πόλεμο και μέσα από την προσπάθεια επιβίωσης τους από τα τραύματα του πολέμου. Οι ομάδες με τις οποίες συνεργαζόμαστε είναι πιο ευάλωτες από ποτέ εξαιτίας της πανδημίας. Κάποιοι είναι υπερήλικες, και έχουν βιώσει μήνες απομόνωσης, χωρίς φυσική πρόσβαση στις οικογένειες τους και στους φίλους τους. Άλλοι είναι ευάλωτοι για λόγους που έχουν σχέση με την κατάστασή τους ως πολίτες, επιβιώνοντας υπό πολύ σκληρές συνθήκες κατά την διάρκεια των ευρωπαϊκών χειμερινών μηνών. Ένας από τους τρόπους με τον οποίο ενθαρρύνουμε την κοινωνική ενσωμάτωση είναι η εργασία μέσω κοινών εμπειριών. Αλλά το σημαντικό είναι, ότι εργαζόμαστε με πολλές γενιές. Αυτή η ανάρτηση εξιστορεί κάποιες από τις μαρτυρίες που μέλη του έργου έχουν συλλέξει στο παρελθόν, οι οποίες θα προσαρμοστούν και επαναχρησιμοποιηθούν για το WE-Hope. Η «επαναχρησιμοποίηση προσαρμοσμένη στις συνθήκες» είναι μία έννοια που σχετίζεται πολύ περισσότερο με κτίρια και τοποθεσίες που έχουν χάσει την παρελθοντική τους χρησιμότητα, παρά με προφορικές ιστορίες. Παρόλα αυτά , η προσέγγιση αυτή στις ψηφιακές μαρτυρίες μπορεί να προωθήσει ιδανικά όπως η ανοχή και η ελπίδα με καινοτόμο τρόπο. Τραυματικές ιστορίες επιβίωσης από πολλές δεκαετίες πριν, όταν συνδεθούν με σύγχρονες ιστορίες πόνου και ταλαιπωρίας στο σήμερα, μας υπενθυμίζουν την δύναμη του ανθρώπινου πνεύματος και την ικανότητά του να διατηρεί την ελπίδα, ακόμα και στις πιο σκοτεινές στιγμές. Στο Ψηφιακό Αρχείο IBCC στο Ηνωμένο Βασίλειο , εδώ και σχεδόν έξι χρόνια συλλέγουμε μαρτυρίες που έχουν σχέση με τους βομβαρδισμούς στην Ευρώπη , την περίοδο 1939-1945. Στην συλλογή μας αυτή μπορεί να βρει κανείς αρκετές μαρτυρίες ανθρώπων οι οποίοι , τώρα σε προχωρημένη ηλικία, ανακάλεσαν οδυνηρές μνήμες ως αποδέκτες των βομβαρδισμών της εκστρατείας των Συμμάχων. Ακολουθούν κάποια παραδείγματα.

Ο DieterEssig έζησε στο Pforzheim και βίωσε τον βομβαρδισμό στα έξι του χρόνια. Θυμάται τις πολλές ώρες που πέρασε μέσα σε ένα αντιαεροπορικό καταφύγιο, και τις κακουχίες των χρόνων του πολέμου, πάνω απ’ όλα της σφοδρής πείνας και της αίσθησης του να είναι κανείς περιτριγυρισμένος από τον θάνατο. O Helmut Köhler έζησεστο Kassel καιήτανέντεκαετώνότανξεκίνησεοπόλεμος. Όπως και ο Essig, θυμάται να περνάει πολλές ώρες σε αντιαεροπορικά καταφύγια και να βλέπει την ιστορική πόλη να φλέγεται. Όταν μετατέθηκε στο φράγμα Eder ως χειριστής μιας αντιαεροπορικής πυροβολαρχίας , έζησε το ρήγμα του φράγματος και την πλημμύρα που ακολούθησε.

Μία πληροφοριοδότης που επιθυμεί να μείνει ανώνυμη ήταν εννέα ετών και ζούσε στο Βερολίνο όταν ξεκίνησε ο πόλεμος. Την φυγάδευσαν στην εξοχή αλλά επέστρεψε σπίτι διότι «δεν συνέβαινε τίποτα». Μόλις επέστρεψε στο Βερολίνο, άρχισε ο βομβαρδισμός. Περιγράφει το αίσθημα τρόμου που ένοιωσε και την διακοπή που προκάλεσαν οι επιδρομές , κυρίως στις προμήθειες τροφίμων. Η κυρίαρχη ανάμνησή της ήταν η πείνα, όπως και στον Essig. Θυμάται παιδιά να μαζεύουνθραύσματα από βόμβες και άλλα μεταλλικά κομμάτια για να ανταλλάξουν με φαγητό, και να ανταλλάσσουν τα υπάρχοντά τους για τον ίδιο σκοπό.

ΕπίσηςέχουμεαρκετέςιστορίεςαπότηνΙταλία. Όπως για παράδειγμα , αυτή του Adriano Landini που έζησε σαν παιδί στο ReggioEmilia. Περιγράφει ακραίες κακουχίες εν καιρώ πολέμου, και την ανάγκη μίας στρατηγικής προκειμένου να επιβιώσει κανείς, που περιλάμβανε μικροκλοπές και λαθρεμπόριο.Θυμήθηκε δύο βομβαρδιστικές επιδρομές, στις οποίες αναζήτησε καταφύγιο σε ένα απέραντο δημόσιο καταφύγιο. Η πρώτη επιδρομή έκοψε την τροφοδοσία ρεύματος και η δεύτερη χτύπησε το νοσοκομείο. Και οι δύο επιδρομές είχαν ως αποτέλεσμα πολυάριθμα θύματα.

Τέλος , ας επιστρέψουμε στην Γερμανία. H Helga Wynne θάφτηκε κυριολεκτικά στα χαλάσματα όταν το νοσοκομείο στο οποίο εργαζόταν στο Kiel, βομβαρδίστηκε. Οι συνάδερφοί της κατάφεραν να την απεγκλωβίσουν, αλλά πέρασε πολύς καιρός ώσπου να ανακάμψει από τα τραύματά της. Μετά τον πόλεμο, γνώρισε έναν διασώστη του Βρετανικού Βασιλικού Ιατρικού Σώματος Στρατού ο οποίος υπηρετούσε στο Kielκαι πήγε να ζήσει στο Ηνωμένο Βασίλειο.


Ιστορίες όπως αυτή της Helga και των άλλων που περιγράψαμε εδώ συνεχίζουν να μας εμπνέουν την επιθυμία να κάνουμε τις ιστορίες τους γνωστές, και να προωθήσουμε τις αξίες μιας κοινής κληρονομιάς με ανοχή , αλληλεγγύη, κοινωνική ενσωμάτωση και αμοιβαίο σεβασμό.


Το άρθρο αυτό γράφτηκε από την Heather Hughes του Πανεπιστημίου του Lincoln, συντονίστριας του έργου WE-Hope.

WE-Hope project runs from October 2019 to September 2022.

Do you want to stay informed of the progress of the projects, our events and initiatives? Please enter your email address to receive our newsletter!

© 2020 by WE-Hope project. 

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now