WE-Hope, Our Memories and Covid-19

Can we work on memories and Oral History IN the Covid19 era? Yes we can... And even more, what we can do is to work on memories and Oral History ON the Covid19 era.


Oral History enables people to share life experiences with their own voices and in their own words, bringing an added value to their memories that become a common identity heritage for our society. Oral history does not replace or disprove official document-based history, but it complements it by providing resources and life references that fill the gaps.


Can we contribute today to fill the gaps of the document-based history of tomorrow, that is nothing but our present? And if I ask you to choose a word for our present, our 2020, would Covid be a potential choice?


In the last months, the consortium partners of the EU funded project WE-HOPE - Out of the crisis experiences, hope for the future have questioned themselves about the necessity to make the best of this new Covid and post Covid scenario, for an effective and impactful implementation of the project.


In fact, WE-Hope is a project aiming at connecting people through memories and experiences of migration and surviving the trauma of war, in Europe and beyond its borders: we will use heritage, art and technology to celebrate our common values. We will collect oral history testimonies to enrich the pool of shared materials made available through our project in order to better understand our society also thanks to people's life experiences.

So, can we still implement it these days? Yes we can, but we should also reshape our approach to be impactful.


Plan-b by Nick Youngson

What is the main reason to start this rethinking process? If from one side we all wanted to increase the relevance of the project to such an extraordinary period we are going through, from the other side we should face the logistic and practical obstacle of having reduced access to the ‘’living testimonies’’ able to narrate and share with us memories from migration and from the second World War period, limited by social distancing during the lockdown. Moreover, due to their age, we should be careful not to put their health at risk by organising face-to-face interviewing sessions.

For this reason we have decided to bring the Covid into the project, not under its contagious nature but exploiting its potential for memories. How resilient we and our communities are in responding to this new crisis? What are the common aspects between this new crisis and other past crises our societies went through? These and several other questions will lead our implementation.


And if, as they say, Life is all about how you handle plan B, well WE-HOPE is all about bringing plan B into plan A to deliver a relevant and impactful project that will enrich our common treasure of life experiences for going out of any crisis.


Marina Sarli - The Greek Bank of Memories


Italian version: WE-Hope, le nostre memorie e il Covid-19


Si può lavorare sulle memorie e sulla storia orale NELL’ era del Covid19? Si, si può o, ancora meglio, quello che si può fare è lavorare sulle memorie e sulla storia orale SULL’ era del Covid19.


La storia orale permette alla gente di condividere esperienze di vita con la loro voce e con le proprie parole, donando ai loro ricordi e alle loro memorie il valore aggiunto di fare delle proprie esperienze un patrimonio identitario comune per la nostra società. La storia orale non rimpiazza né confuta quella ufficiale ma è ad essa complementare, mettendo a disposizione delle risorse e delle referenze di vita che ‘’riempiono i vuoti’’.


Possiamo dunque contribuire oggi a riempire quei vuoti della storia ufficiale di domani, che altro non è che il nostro presente? E se vi chiedessi di scegliere una parola caratterizzante del nostro presente, di questo 2020, COVID sarebbe una potenziale scelta?


Negli ultimi mesi, i partner del progetto europeo WE-HOPE - Out of the crisis experiences, hope for the future si stanno interrogando sulla necessità di implementare le attività prendendo ciò che di buono si può da questo nuovo Covid e Post-Covid scenario, per garantire delle attività di progetto efficaci e di impatto.


Infatti WE-Hope è un progetto che si propone di avvicinare le persone attraverso la condivisione di memorie ed esperienze di migrazione e sopravvivenza alla guerra, in Europa e oltre i suoi confini: usiamo i patrimoni culturali, arte, tecnologia per celebrare i nostri valori comuni. Raccoglieremo testimonianze di storia orale per arricchire l’offerta di risorse messe a disposizione tramite questo progetto, al fine di comprendere meglio la nostra società attraverso le esperienze di vita della gente.

Quindi, possiamo ancora immaginare di implementare in questi giorni? Si, possiamo, ma dobbiamo anche riformulare il nostro approccio per essere sicuri di raggiungere gli obiettivi preposti.

Qual è la ragione alla base di questa nuova definizione di approccio? Se da un lato tutti noi vogliamo aumentare la rilevanza del progetto in questo periodo stra-ordinario che stiamo attraversando, dall’altro dobbiamo essere realisti e affrontare gli ostacoli logistici e pratici legati ad una ridotta ‘’reperibilità’’ dei nostri testimoni in grado di raccontare e condividere con noi ricordi di migrazioni e di guerra. Gli anziani e i migranti sono entrambi estremamente vulnerabili e limitati negli spostamenti e incontri in questo periodo di distanziamento sociale e lockdown. Inoltre, a causa della loro età, dobbiamo anche essere estremamente cauti nell’organizzare incontri faccia a faccia per interviste che potrebbero mettere a rischio la loro salute.


Per questo motivo abbiamo deciso di portare il Covid19 nel progetto, non in funzione della sua natura contagiosa ma per la sua potenziale carica di costruzione di ricordi. Quanto resilienti siamo stati e siamo tuttora noi e le nostre comunità in risposta a questa nuova crisi? Quali sono gli aspetti comuni tra questa crisi odierna e quelle che la nostra società ha attraversato in passato? Queste e altre molte domande stanno guidando la nostra analisi.


E se, come dicono, La vita non è altro che saper gestire un piano B, allora WE-Hope non è altro che portare il piano B nel piano A al fine di portare a termine un progetto importante, efficace e di impatto che arricchirà il nostro patrimonio comune di esperienze di vita per venir fuori da qualunque crisi.


Marina Sarli - The Greek Bank of Memories

French version: WE-Hope, nos mémoires et le Covid-19


Pouvons-nous travailler sur les souvenirs et l'histoire orale à l'ère du Covid-19 ? Oui, nous le pouvons... Nous nous devons même de travailler sur les souvenirs et l’histoire orale pendant cette ère du Covid-19.


L'histoire orale permet aux gens de partager leurs expériences de vie par leur propre voix et avec leurs propres mots, apportant une valeur ajoutée à leurs souvenirs qui deviennent un patrimoine identitaire commun pour notre société. L'histoire orale ne remplace ni ne réfute l'histoire officielle fondée sur des documents, mais elle la complète en fournissant des ressources et des références de vie qui comblent les lacunes.


Pouvons-nous contribuer aujourd'hui à combler les lacunes de l'histoire documentaire de demain, qui n'est rien d'autre que notre présent ? Et si l'on vous demandait de choisir un mot pour définir notre présent, pour l'année 2020, est-ce que "Covid-19" serait-il un choix potentiel ?


Au cours des derniers mois, les partenaires du consortium du projet WE-Hope Out of crisis - hope for the future financé par l'UE se sont interrogés sur la nécessité de tirer le meilleur parti de ce nouveau scénario Covid et post-Covid, pour une mise en œuvre efficace et impactante du projet..


En effet, WE-Hope est un projet visant à connecter les gens à travers des souvenirs et des expériences de migration et de survie au traumatisme de la guerre, en Europe et au-delà de ses frontières: nous utiliserons le patrimoine, l'art et la technologie pour célébrer nos valeurs communes. Nous collecterons des témoignages d'histoire orale pour enrichir le vivier de documents partagés mis à disposition à travers notre projet afin de mieux comprendre notre société grâce aussi aux expériences de vie des gens.


Alors, pouvons-nous toujours le mettre en œuvre à l'heure actuelle ? Oui, nous le pouvons, mais nous devons également remodeler notre approche pour que celle-ci ait plus d'impact.


Quelle est la principale raison de cette reconfiguration du projet ? D'une part nous voulions tous accroître la pertinence du projet dans une période aussi extraordinaire que celle que nous traversons, et d'autre part, nous devions faire face à l'obstacle logistique et pratique d'avoir un accès réduit aux "témoignages vivants", capables de raconter et partager avec nous des souvenirs de la migration et de la seconde guerre mondiale, limités par la distance sociale pendant le verrouillage. De plus, en raison de leur âge, nous devons veiller à ne pas mettre leur santé en danger en organisant des entretiens en face à face.


C'est pour cette raison que nous avons décidé de faire "entrer" le Covid dans le projet, non pas dans sa nature contagieuse, mais en exploitant son potentiel de mémoire. Dans quelle mesure nous et nos communautés sommes-nous résilients face à cette nouvelle crise? Quels sont les aspects communs entre cette nouvelle crise et les autres crises passées que nos sociétés ont traversées? Ces questions et plusieurs autres guideront notre mise en œuvre.


Marina Sarli - The Greek Bank of Memories

Greek version: WE-Hope, οι Αναμνήσεις μας και ο Covid-19


Μπορούμε να ασχοληθούμε με αναμνήσεις και Προφορική Ιστορία ΚΑΤΑ την περίοδο του Covid-19; Ναι, μπορούμε...και επιπλέον οφείλουμε να ασχοληθούμε με αναμνήσεις και Προφορική Ιστορία ΣΧΕΤΙΚΑ με την περίοδο του Covid-19.


Η Προφορική Ιστορία δίνει στους ανθρώπους τη δυνατότητα να μοιράζονται εμπειρίες ζωής με τις δικές τους φωνές, με τα δικά τους λόγια, μετατρέποντας τις αναμνήσεις τους σε κοινή κληρονομιά ταυτότητας της κοινωνίας μας. Η προφορική ιστορία δεν αντικαθιστά, ούτε διαψεύδει την επίσημη Ιστορία, τη συμπληρώνει, παρέχοντας πηγές και αναφορές που γεμίζουν τα κενά.


Μπορούμε, σήμερα, να συνεισφέρουμε, ώστε να καλύψουμε τα κενά της ιστορίας που θα διαμορφωθεί αύριο και δε θα είναι τίποτα άλλο παρά το δικό μας παρόν; Και αν σας ζητηθεί να επιλέξετε μια λέξη για το παρόν μας, το δικό μας 2020, ίσως ο Covid να είναι μια πιθανή επιλογή;


Τους τελευταίους μήνες, οι εταίροι της κοινοπραξίας του χρηματοδοτούμενου από την ΕΕ έργου WE-Hope - Out of the crisis experiences, hope for the future συζήτησαν σχετικά με την αναγκαιότητα να αξιοποιηθεί στο έπακρο αυτό το νέο Covid και μετά- Covid σενάριο, για την καλύτερη υλοποίηση του έργου.


Στην πραγματικότητα, το WE-Hope είναι ένα έργο που στοχεύει στη σύνδεση ανθρώπων μέσω αναμνήσεων και εμπειριών μετανάστευσης και επιβίωσης από το τραύμα του πολέμου, στην Ευρώπη και πέρα από τα σύνορά της: θα χρησιμοποιήσουμε την πολιτιστική κληρονομιά, την τέχνη και την τεχνολογία για να τονίσουμε τις κοινές μας αξίες. Θα συλλέξουμε μαρτυρίες προφορικής ιστορίας για να εμπλουτίσουμε το υλικό που διατίθεται μέσω του έργου μας, προκειμένου να κατανοήσουμε καλύτερα την κοινωνία μας, με τη βοήθεια και των εμπειριών ζωής των μελών της.

Υπό τις παρούσες συνθήκες μπορούμε να το υλοποιήσουμε; Ναι μπορούμε, προσαρμόζοντας την προσέγγισή μας, ώστε να είναι “μέρος” αυτών των συνθηκών.

Ποιος είναι ο κύριος λόγος για να ξεκινήσουμε αυτή τη διαδικασία επανεξέτασης; Από τη μία πλευρά όλοι θέλουμε να αυξήσουμε τη συνάφεια του έργου με μια τόσο εξαιρετική περίοδο που διανύουμε, από την άλλη πλευρά θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε το υλικοτεχνικό και πρακτικό εμπόδιο της μειωμένης πρόσβασης στις «ζωντανές μαρτυρίες» σχετικά με τη μετανάστευση και την περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, κυρίως λόγω της κοινωνικής απόστασης και των μέτρων για το Covid-19. Ένας επιπλέον παράγοντας δυσκολίας είναι και η ηλικία των πιθανών συμμετεχόντων, παράγοντας που καθιστά τις προσωπικές συνεντεύξεις σχεδόν απαγορευτικές.

Για αυτόν τον λόγο αποφασίσαμε να φέρουμε το Covid στο έργο, όχι κάτω από τη μεταδοτική του φύση, αλλά εκμεταλλευόμενοι τις δυνατότητες που “προσφέρει” για αναμνήσεις. Αυτή η νέα κρίση πόσο δοκίμασε τις προσωπικές μας αντοχές, αλλά και αυτές των κοινοτήτων μας; Ποια είναι τα κοινά σημεία αυτής της κρίσης με άλλες κρίσεις του παρελθόντος; Αυτές και πολλές άλλες ερωτήσεις θα καθοδηγήσουν την προσέγγισή μας.


Και αν, όπως λένε, η ζωή έχει να κάνει με το πώς χειριζόμαστε το σχέδιο Β., το WE-Hope θα φέρει το σχέδιο Β μέσα στο σχέδιο Α, ώστε να αποτελέσει ένα σύγχρονο και σημαντικό έργο που θα εμπλουτίσει τον κοινό θησαυρό εμπειριών ζωής για την έξοδο από οποιαδήποτε κρίση.


Marina Sarli - The Greek Bank of Memories

WE-Hope project runs from October 2019 to September 2022.

Do you want to stay informed of the progress of the projects, our events and initiatives? Please enter your email address to receive our newsletter!

© 2020 by WE-Hope project. 

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now