WE-Hope through Black History Month

Our WE-Hope project is all about social inclusion, of celebrating and welcoming diversity, and sharing different stories that enrich our common humanity. Here at the University of Lincoln, we have a great programme of activities to mark Black History Month, a way of focusing on untold and neglected stories, just as our whole Creative Europe project seeks to do.


Iyamide Thomas preparing the Krio exhibition, 2019.

On 7 October, for example, we hosted an online talk by Iyamide Thomas and Melissa Bennett on an exhibition currently on show at the Museum of London Docklands. Its theme is the Krio people of Sierra Leone. In origin, many were ex-slaves who were resettled in Sierra Leone in the 19th century and developed a distinctive language and culture. We had attendees from Sierra Leone and the US, as well as the UK. One has already written a blog about it. This experience was a reminder of one aspect of inclusion and exclusion: while hosting discussion online enables more diverse audiences, we should never forget the digital divide. Many of those whose stories have been neglected are the ones without access to the means to participate in our new online world.


Black History Month is indeed a time to reflect not only on neglected and untold stories but also to consider how our conventional ways of thinking continue to exclude these stories: in school and university curricula, museum displays and outreach activities, the statuary in our streetscapes, the naming practices of city streets and buildings and employment practices in the creative and heritage sector. The Black Lives Matter movement, which had already been around for some years, has sharpened the focus on these important matters since the killing of George Floyd in Minneapolis in May.


How should we in WE-Hope respond? An anti-racism agenda means acknowledging the stress, hurt and even physical threats that people of colour live with every day in societies across Europe. In her book Why I’m No Longer Talking To White People About Race (Bloombury 2018), the British writer Reni Eddo-Lodge points out that the ‘problem’ of talking about race in majority-white societies is the refusal to acknowledge structural racism. Too many of us tend to be in denial.


All these issues are close to us in WE-Hope. We have had several partner meetings over the past months, trying to understand how best to practice inclusivity and respect, for example in our use of language and how to ensure we protect the identities of those who tell us their stories and continue to feel very vulnerable. These are not easy matters at all, and to reach positive outcomes, they take time, reflection and consultation with many stakeholders. Our project depends on getting these important processes as safe and secure as we can, for everyone.



This article was written by the University of Lincoln, coordinator of the WE-Hope project.


Image Credit: Iyamide Thomas


Version française: WE-Hope et le Black History Month


Le projet WE-Hope traite de l’inclusion sociale, d’accueillir et de célébrer la diversité, de partager des histoires différentes qui enrichissent notre sens de l’humanité. À l’Université de Lincoln, nous avons un programme d’activités dans le cadre du Black History Month, pour mettre en valeur des histoires jusqu’ici négligées, selon le même objectif que notre projet WE-Hope, dans le cadre du programme Creative Europe.


Le 7 octobre, par exemple, nous avons accueilli une conférence en ligne par Iyamide Thomas et Melissa Bennett, au sujet de leur exposition présentée actuellement au Museum of London Docklands. Cette exposition présente la population Krio, qui vit en Sierra Leone. À l’origine, de nombreux Krio étaient d’anciens esclaves arrivés par vagues successives en Sierra Leone au XIXème siècle qui ont développé une langue et une culture spécifiques. Nous avions dans l’audience des personnes de Sierra Leone et des États-Unis comme du Royaume-Uni. Plus d’informations (en anglais) à ce sujet ici.

Cette expérience nous a rappelé l’importance de l’un des aspects de l’inclusion ou de l’exclusion : si organiser des débats en ligne permet d’avoir des audiences plus diversifiées, il ne faut pas oublier la fracture numérique. De nombreuses personnes ou populations dont les histoires sont négligées sont également celles qui n’ont pas accès à notre nouveau monde hyperconnecté.


Le Black History Month est un moment Durant lequel nous pouvons réfléchir non seulement sur les histoires négligées et jamais racontées mais aussi comment nos façons de faire et de penser continuent d’exclure ces histoires : à l’école et dans le cursus universitaire, dans la muséographie, la médiation culturelle, la statuaire dans l’espace public, les pratiques de recrutement dans le secteur culturel et patrimonial. Le mouvement Black Lives Matter, qui a déjà quelques années, a attiré l’attention sur ces sujets depuis la mort de George Floyd à Minneapolis en mai.


Comment devrait répondre WE-Hope? Une intention anti-raciste implique de reconnaitre l’angoisse, la souffrance et parfois les menaces physiques que les personnes racisées vivent chaque jour en Europe. Dans son livre Le racisme est un problème de Blancs (Publié pour la première fois chez Bloomsbury en 2017), l’autrice Britannique Reni Eddo-Lodge montre que le « problème » de parler de race dans des sociétés majoritairement blanches vient du refus de reconnaître le racisme structurel. Nous sommes trop nombreux à être dans le déni.


Tous ces enjeux nous semblent importants pour WE-Hope. Nous avons déjà eu plusieurs réunions entre partenaires durant ces derniers mois, en essayant de comprendre comment pratiquer au mieux l’inclusivité et le respect, par exemple dans notre formulation, et comment s’assurer de protéger les identités de ceux qui nous racontent leurs histoires et continuent de se sentir vulnérables. Ce ne sont pas des sujets faciles, et pour atteindre des résultats positifs, cela demande du temps, de la réflexion et la consultation de nombreux acteurs. Notre projet dépend de la mise en place de ces procédés de la façon la plus sûre possible, pour tout le monde.


Cet article a été écrit par l'Université de Lincoln, coordinatrice du projet WE-Hope.



Versione Italiana: WE-Hope e il Black History Month


Il progetto WE-Hope si occupa di inclusione sociale, dell’importanza della diversità e della condivisione di storie di paesi diversi, capaci di arricchire il nostro senso di umanità. All'Università di Lincoln è stato sviluppato un ricco programma di attività per celebrare il Black History Month, un modo che serve per porre l’attenzione su storie che non sono state ancora raccontate, in linea con quello che WE-Hope si propone di fare.


Il 7 ottobre, per esempio, è stata ospitata una conferenza online di Iyamide Thomas e Melissa Bennett, che hanno presentato la mostra in corso al Museum of London Docklands, incentrata sul popolo Krio della Sierra Leone. In origine, molti di loro erano ex schiavi che vennero riportati nella Sierra Leone nel XIX secolo, dove hanno sviluppato una propria specifica lingua e cultura. All’incontro erano presenti partecipanti dalla Sierra Leone, dagli Stati Uniti e dal Regno Unito. Potete anche seguire un blog dedicato qui.

Questa esperienza ci ha ricordato un aspetto dell'inclusione e dell’esclusione: se è vero che ospitare discussioni online ci consente di avere un pubblico maggiormente diversificato, non dobbiamo però dimenticare il divario digitale. Molti di coloro le cui storie sono state dimenticate sono proprio quelli che non hanno la possibilità di accedere ai mezzi per partecipare al mondo online.


Il Black History Month è quindi un momento per riflettere non solo su storie dimenticate e mai raccontate, ma anche per considerare come i nostri convenzionali modi di pensare continuano a escludere questo tipo di storie dai curricula scolastici e universitari, dai musei e dalle attività di informazione, dalle statue e dal nome che diamo alle strade e agli edifici delle città, e dal loro utilizzo nel settore creativo e culturale. Il movimento Black Lives Matter, che esiste già da diversi anni, ha posto l'attenzione su questi importanti temi a seguito dell'uccisione di George Floyd a Minneapolis, in maggio.


Come WE-Hope dovrebbe rispondere a questo richiamo? Un programma contro il razzismo significa riconoscere la fatica, il dolore e persino le minacce fisiche con cui le persone di colore vivono ogni giorno nelle società di tutta Europa. Nel suo libro Why I'm No Longer Talking To White People About Race (Bloomsbury 2017), la scrittrice britannica Reni Eddo-Lodge sottolinea che il “problema”' di parlare di razza nelle società a maggioranza bianca consiste nel rifiuto di riconoscere che è presente un razzismo strutturale, che troppi di noi tendono a negare.


Tutti questi problemi sono di interesse per WE-Hope. Abbiamo avuto diversi incontri tra i partner negli ultimi mesi, cercando di capire come meglio mettere in pratica l'inclusione e il rispetto, per esempio nel nostro uso del linguaggio, e come essere certi di proteggere le identità di coloro che ci raccontano le loro storie, ma continuano a sentirsi vulnerabili. Non sono problemi facili, e ci vuole tempo per raggiungere risultati positivi, approfondendo la riflessione e il dialogo con tutti coloro che sono interessati a questi aspetti. Il successo del nostro progetto dipende dalla capacità di rendere questi importanti processi il più possibile sicuri e protetti per tutti.


L'autore dell'articolo è L'Università di Lincoln, coordinatore di WE-Hope.


Ελληνική έκδοση: Το WE-Hope μέσα από το Μήνα της Μαύρης Ιστορίας


Το έργο WE-Hope αφορά την κοινωνική ένταξη, την υποδοχή και την τίμηση της πολυπολιτισμικότητας, και την ανταλλαγή διαφορετικών ιστοριών που εμπλουτίζουν τον κοινόμας ανθρωπισμό. Εδώ στο Πανεπιστήμιο του Λίνκολν, με ένα σπουδαίο πρόγραμμα δραστηριοτήτων σηματοδοτούμε τον Μήνα της Μαύρης Ιστορίας, έναν τρόπο για να εστιάσουμε σε ιστορίες που δεν ειπώθηκαν ποτέ και παραμελήθηκαν, όπως άλλωστε είναι και ο σκοπός όλου του έργου μας με τίτλο “Δημιουργική Ευρώπη”.


Στις 7 Οκτωβρίου για παράδειγμα, φιλοξενήσαμε μία διαδικτυακή ομιλία των Lyamide Thomas και Melissa Bennett σε μία έκθεση που παρουσιάζεται αυτόν τον καιρό στο λονδρέζικο μουσείο Docklands. Η θεματολογία της έκθεσης είναι οι Κρεολοί της Σιέρα Λεόνε. Στην καταγωγή τους, πολλοί ήταν πρώην σκλάβοι που εγκαταστάθηκαν στη Σιέρα Λεόνε τον 19ο αιώνα και ανέπτυξαν μία ξεχωριστή γλώσσα και κουλτούρα. Είχαμε συμμετέχοντες από τη Σιέρα Λεόνε και τις ΗΠΑ, κάθώς και από το Ηνωμένο Βασίλειο. Κάποιος έχει ήδη γράψει ένα σχετικό ιστολόγιο εδώ. Η εμπειρία αυτή μας υπενθύμισε μία πτυχή της ένταξης και του κοινωνικού αποκλεισμού : Παρόλο που η φιλοξενία διαδικτυακών συζητήσεων προσφέρει την δυνατότητα για ένα πιο ποικιλόμορφο κοινό, δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε το ψηφιακό χάσμα. Πολλοί από αυτούς εκ των οποίων οι ιστορίες έχουν παραμεληθεί, είναι αυτοί που δεν έχουν πρόσβαση στα μέσα για να συμμετάσχουν στον νέο μας διαδικτυακό κόσμο.

Ο Μήνας της Μαύρης Ιστορίας είναι πράγματι μια καλή στιγμή όχι μόνο να αναλογιστούμετις παραμελημένες και άγνωστες ιστορίες αλλά και να προβληματιστούμε για το πώς οι συμβατικοί τρόποι σκέψης μας συνεχίζουν να αποκλείουν τις ιστορίες αυτές : Στην διδακτέα ύλη σε σχολεία και πανεπιστήμια, στα εκθέματα των μουσείων και στις δραστηριότητες προβολής τους, στα αγάλματα στους δρόμους μας, στις μεθόδους ονομασίας δρόμων στις πόλεις και στα κτήρια και τις πρακτικές απασχόλησης στον τομέα της δημιουργικότητας και της πολιτισμικής κληρονομιάς. Το κίνημα “Οι ζωές των μαύρων έχουν αξία”, το οποίο υπάρχει ήδη εδώ και κάποια χρόνια, έχει εστιάσει περισσότερη προσοχή σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα από την δολοφονία του GeorgeFloyd στη Μινεάπολη τον Μάιο και μετά.


Πώς πρέπει να αντιδράσουμε εμείς στο WE-Hope ; Ένα αντι-ρατσιστικό πρόγραμμα δράσης σημαίνει ότι θα πρέπει να αναγνωρίσουμε το άγχος, τον πόνο , ακόμα και τις απειλές για την σωματική ακεραιότητα που βιώνουν καθημερινά έγχρωμοι άνθρωποι σε κοινωνίες σε ολόκληρη την Ευρώπη. Στο βιβλίο της με τίτλο “Γιατί δεν μιλάω πια σε λευκούς για φυλετικά θέματα” (Bloomsbury, 2017), η Βρετανίδα συγγραφέας Reni Eddo-Lodge επισημαίνει ότι το “πρόβλημα” του να μιλάει κανείς για φυλετικά θέματα σε κοινωνίες στην πλειονότητά τους λευκές, είναι η άρνηση να αναγνωριστείο διαρθρωτικός ρατσισμός. Πολλοί απο εμάς αρνούνται να το δεχτούν.


Όλα αυτά τα ζητήματα μας είναι γνώριμα στο WE-Hope. Είχαμε αρκετές συναντήσεις με τους εταίρους μας τους τελευταίους μήνες, προσπαθώντας να κατανοήσουμε ποιός είναι ο καλύτερος τρόπος να εφαρμόσουμε την δεκτικότητα και τον σεβασμό, για παράδειγμα στην δική μας χρήση της γλώσσας και στο πώς θα διασφαλίσουμε την προστασία εκείνων που μας λένε τις ιστορίες τους και συνεχίζουν να νοιώθουν πολύ ευάλωτοι. Αυτά δεν είναι καθόλου εύκολα θέματα, και για να φτάσουμε σε θετικά αποτελέσματα, χρειάζεται χρόνος, προβληματισμός και συζήτηση με πολλούς ενδιαφερόμενους. Η επιτυχία του έργου μας εξαρτάται από να καταστήσουμε όσο περισσότερο ασφαλείς μπορούμε αυτές τις σημαντικές διαδικασίες, για όλους.


Αυτό το άρθρο γράφτηκε από το Πανεπιστήμιο του Λίνκολν, συντονιστή του έργου WE-Hope.

WE-Hope project runs from October 2019 to September 2022.

Do you want to stay informed of the progress of the projects, our events and initiatives? Please enter your email address to receive our newsletter!

© 2020 by WE-Hope project. 

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now